Zatonie (niem. Günthersdorf)
To dawna wieś położona 10 km od centrum Zielonej Góry, wzmiankowana już w 1305 r. Wraz z 17 innymi wsiami została włączona w granice administracyjne miasta 1 stycznia 2015 roku.
Historia parku w Zatoniu sięga XVII wieku
To wtedy powstał barokowy dwór wzniesiony przez Baltazara von Unruh. Prawdopodobnie w tym czasie wokół rezydencji powstało pierwsze założenie ogrodowe, zgodne z trendami epoki. Jednak to księżna Dorota de Talleyrand-Périgord przyczyniła się do rozwoju tego miejsca i stała się najbardziej znaną postacią związaną z Zatoniem. Po wizycie w Zatoniu króla Fryderyka Wilhelma IV w 1841 roku, ówczesna właścicielka, księżna Dino, podjęła decyzję o przebudowie pałacu i powiększeniu ogrodu by, jak wspomniała w swoim dzienniku: „uczynić go naprawdę imponującym i okazałym”.
Pierwszy zachowany plan parku pochodzi z połowy XIX wieku.
Park rozciągał się na przestrzeni ok. 32 hektarów. Jego sercem była wielka łąka Joanny. Trzy główne osie widokowe rozchodziły się promieniście od północnej fasady pałacu w kierunku Domku Ogrodnika, Wielkiego Stawu i wzgórza z altaną różaną. Ta ostatnia jest do dzisiaj główną osią kompozycyjną.
Dawny blask
W drugiej połowie XX wieku opuszczony teren stopniowo tracił swój urok, jednak dzięki staraniom lokalnej społeczności udało się przywrócić jego dawny blask. Po rewitalizacji zakończonej w 2020 roku, 52 hektarowe założenie stanowi wyjątkową atrakcję Zielonej Góry. Park wygląda zjawiskowo o każdej porze roku, jednak koniecznie trzeba tu przyjechać wiosną. Wówczas w powietrzu unosi się charakterystyczny zapach czosnku niedźwiedziego – jednego z symboli tego miejsca.
